Nieuws
We konden zien dat de kinderen zich eerst een beetje ongemakkelijk voelden bij ons bezoek. Dus eerst maar even verteld wat wij kwamen doen, waar we vandaan kwamen. De oudste, een meidje van 20, die we het eerste bezoek al ontmoet hadden, begon in het Swati tegen de anderen te praten en al snel begon de jongen van achttien jaar met zijn verhaal ......
Afgelopen weekend met Pasen was hij op bezoek bij zijn oom en tante, waar zich ook veel problemen afspeelden. Hij zag er erg tegen op om weer naar "huis" te gaan. Dat thuis zijn voelde hij hier niet. Het enige waar hij aan wilde denken was school en zijn examen, want daar leefde hij voor. Hij had niet het gevoel dat het woord ''care'' van Jesus Care niet voor hen van toepassing was, want Matrine was er bijna nooit en ze moesten in hun eigen levensbehoeften voorzien. Na schooltijd en op zaterdag werkte hij om aan eten en kleren te komen, hij had gespaard voor een wekkerradio, want dat was voor hem het enige gezellige in het huis. Hij hield van muziek en hier fleurde hij van op. Ook moesten ze allemaal hun eigen schoolgeld regelen. Voor hem werd dit betaald door de sociale dienst van de overheid.
Al snel veranderde de stemming, de kinderen konden vrij uit spreken en dit is in een land als Swaziland erg ongewoon. In de Swazi cultuur mogen de mensen niet voor zichzelf spreken. Wij waren de eerste bezoekers die echt in hun waren geïnteresseerd en met hun een gesprek aan gingen. Er waren al een aantal mensen geweest, maar die hadden alleen rond gekeken en met Matrine gepraat. Ze vonden het eng om zo open hun verhaal te vertellen, ze waren bang dat Matrine het te weten zou komen en hun uit huis zou zetten. Want ook voelden ze zich niet fijn bij Jesus Care Centre, maar ze hadden wel een dak boven hun hoofd.
Meneer Boersma bedankten ze voor zijn vrijgevigheid, ook al kwam het geld niet bij hun terecht, Ze vonden het fijn dat mensen buiten Swaziland met hun mee leefden.
En natuurlijk wilden ze weten waar Nederland lag. We gaven ze allemaal een wereldbol (opblaasbal) en ze zochten Nederland op, ze verbaasden zich over de afstand tussen deze twee landen.
Beiden waren we erg onder de indruk van deze tieners die op jonge leeftijd al voor zichzelf moeten zorgen.
Momenteel zijn we aan het onderzoeken hoe we deze kinderen het beste kunnen helpen, we hebben hier al een breed netwerk opgebouwd en hopen op deze manier een betere toekomst te geven aan deze kinderen.
Groet, Andre en Ankie